16.01.Iz opštinskog arhiva Tivat kroz novinsku građu-16.januar
„Šematizam pravoslavne eprahije Bokokotorko- dubrovačke za godinu 1897.”, str. 31- 32
Umrli god. 1896.
Protojerej Jovan
Protojerej Jovan Kostić pođe Bogu na istinu 28. Junija 1896., navršivši dvadesetu godinu svešteničke službe, a blizu se primakao osamdesetoj, a to dosta burnoga svoga života. Progovoriću o njemu u dičnom našem Šematizmu, koji je dosada dostojno ocjenio i oplakao svakoga umrloga brata sveštenika ove naše male Eparhije, i to na ugled, i za pouku živućoj braći!
Pokojnik rodio se u Krtolima, selu Gošiću 13. Ja. 1819. od oca Filipa sveštenika. Djetinstvo i ranu mladost proveo je pri roditelju, od koga je kao i od djeda mu uvaženog protojereja Nikole, primio prve nauke. U namjeri da Jovana unuka pripremi za sveštenika, posla ga djed u narodnu školu u Risan; pa poslije dvije godine opravi ga 1835. u Šibenik u tadašnji klerikalni zavod. Učeći marljivo, porodi se u njemu želja te i protivu volje očine i djeda uputi se g. 1835. u Karlovce u gimnaziju. Tadašnji Mitropolit Stefan Stanković, primi ga radi prehrane u konvikt, a usto dade mu nešto pripomoći iz fondacije Arhimandrita Zelića, te tako svrši četiri gimnazijska razreda; a poslije smrti dobrotvora Mitropolita, pređe u Novisad i tu, poučavajući tuđu djecu, dovrši g. 1843. gimnaziju. Iz Novogsada krene u Peštu da sluša filozofiju, ali boreći se teškom sirotinjom, morade tečaj nauka prekinuti.
Na velike molbe očine povrati se u domovinu g. 1855. i stupi u brak, a ne mogući nikako sa roditeljima pogoditi se, zatraži i dobije odmah dio imanja. Poslije kratka vremena, pođe sa suprugom i nejakim sinčićem g. 1862. u Rusiju i nastani se u Rostovu pri Donu, poučavajući djecu, a g. 1865. pređe u Srbiju i kao učitelj ostaše tamo do g. 1870. Izgled na bolju službu primami ga u Banjaluku u Bosni, gdje primljen bude za upravitelja tamošnjeg bogoslovskog zavoda, no pošto taj zavod radi nesloge opštinara prestade, pređe u bosanski Novi, gdje kao učitelj ostade do prvog ustanka u Bosni g. 1875.
Slomljen velikim tjelesnim i duševnim naporima povrati se u zavičaj toplom željom da barem pod starost primi sveštenički čin. Ovu mu želju ispuni Preosvešteni Episkop g. Gerasim, za koga pokojnik, u crticama svoga života, reče: „Preosvešteni kao veliki moj dobrotvor ublaži tim svetim djelom, sjeni predaka mojih i moju sudbu.” Rukopoložen je na Uskrs g. 1876. za djakona, a drugi dan praznika za sveštenika; i bude odmah dodijeljen kao kapelan Protu i parohu morinjskom P. Berberoviću; g. 1881. pristavljen na parohiju Klinačku, a 1885. u Perast, pak g. 1890. o Uspeniju Bogomatere proizveden za Protoprezvitera Risanskog sa sjedištem u Perastu.
Pokojnik bijaše darovit i naučan: poznavao je dobro jezik latinski, njemački, talijanski, ruski, prilično i francuski. Šteta što njegov lijepi dar i sposobnosti ostadoše talant zakopani, po priči evanđelskoj; jer se u književnosti nije pojavio. Bio je gostoljubiv, pazio na čistotu, i tačan u vršenju svojih dužnosti; ali na žalost vruće i naprasite naravi, te kao što smo iz naznačenoga vidjeli, mnogu je gorku čašu u životu svome ispio. Zaslužuje pak da mu svi od srca nad grobom reknemo: Bog ti, pokojniče, dušu pomilovao! Laka ti crna zemljica!
Pop Marko Kostić
„Glas Boke”, br. 209, str. 4, 16.01.1937.g.
Lutkarsko pozorište
Otsjek „Lutkarskog pozorišta” u tivatskom Sokolskom društvu već je u kratkom vremenu uspio da prikaže svome članstvu nekoliko vrlo uspjelih pretstava sa poučnim komadima. Naročito zadovoljstvo ono priređuje svom mlađem članstvu.
Lutkarski otsjek namjerava da uskoro napravi jednu turneju po Zetskoj banovini, a također i u Boki Kotorskoj, kako bi se sa ovom vrlo korisnom granom sokolskog rada upoznala i šira javnost.
