O prednostima i manama odrastanja u poznatoj umjetničkoj porodici, o pocecima i sazrijevanju u glumi, broju uloga, zajedničkim projektima sa ocem Mišom, razgovarali samo sa Markom Janketicem.
Mlad glumac a iza tebe je već pedesetak uloga. Prije neki dan, za jednu od njih, u kojoj igraš košarkašku legendu Aleksandra Nikolića, stigla je nagrada iz Niša.
– Da, bilo je to pre par dana na Filmskim susretima u Nišu i zaista se radujem što sam dobio nagradu za epizodnu ulogu na ovom festivalu koji mi je posebno drag, koji slavi svoje 30. izdanje i gde Nišlije posebno vole i paze glumački svet. Uostalom, to je festival glumačkih ostvarenja.
Na ovom izdanju Filmskih susreta sam imao čak 3 filma i to sa žanrovski i karakterno različitim ulogama : Bićemo prvaci sveta, Branio sam mladu Bosnu i Bez stepenica.
Inače, 30 pozorišnih uloga, u početku manjih i srednjih, sada i lepih epizoda i glavnih uloga i 20 filmskih uloga od kojih je dosta većih i zapaženih rola, ono je šta stoji iza mene. I ja sam dosta zadovoljan time.
Sve je počelo sa ulogom mladog Branka Ćopića u “Bašti sljezove boje” gdje si imao samo 12 godina. Ali bio je tu, tata Miša. Kakva su sjećanja na ovo iskustvo ?
– Bilo je to moje prvo igranje u pozorištu i to sa ocem zajedno, koji je igrao mog deda Rada. Inače je razlika u godinama medju nama, taman takva. Bila je to saradnja sa Milanom Karadžićem i Stevom Koprivicom koji je tada dobio Strerijinu nagradu. Inače, bio je to kuriozitet da jedna dečija predstava udje u zvaničnu selekciju Sterijinog pozorja. To se do tada nikad nije desilo. Tada mi je “ušla voda u uši” i potpuno sam zavoleo ovu profesiju
Da li je slučajnost što si u “Našim sinovima” igrao istu ulogu kao i Miša u vrijeme kada je počinjao da osvaja regionalno glumište i publiku ? I šta se desilo sa projektom “Vito”, koji vas takodje profesionalno povezuje?
-To je zaista bio splet okolnosti. Trebao sam da igram mladjeg brata u predstavi, jer inače izgledam mladje nego što realno jesam, ali se na kraju rešilo da ipak tumačim Gileta, srednjeg brata koga je igrao i Miša svojevremeno.
A “Vito” je priča o Vitu Nikoliću za koju nas je angažovao upravnik pozorišta Slavija a čudno je zbog toga što smo i ja i Miša, inače, veliki poštovaoci poeziju ovog crnogorskog pjesnika.
Kakve su sličnosti vaših glumačkih habitusa ?
– I ima ih i nema, u isto vreme. Kao kad gledate Boru i Žiku Todorovića, na primer. Možete da ih povežete u mnogim tačkama ali su negde ipak i dosta različiti, što je i normalno a tako je i kod nas Janketića. Moje vreme, emocije, lični ritam, nose i moja lična glumačka rešenja. Mišin život, iskustvo, sve ono što mu se dogadjalo i kako je to doživljavao, nosi svakako negov lični pristup. No, sigurno je da imamo dosta toga zajedničkog i bliskog, jer krv je krv.
Kako je odrastati u porodici poznatih dramskih umjetnika, Miša i Svjetlane ?
– Život ti je obilno ispunjen pozorištem i filmovima, razgovorima o književnosti I drugim sferama umjetnosti. Dok nisam odlučio da upisujem Akademiju, nisam nimalo bio opterećen činjenicom da dolazim iz glumačke porodice . Onda se javio pritisak, počinju da te gledaju kroz lupu, da ti mere svaki korak i tek iz trećeg puta sam primljen. Kada sam stasao i potvrdio se kao glumac, onda sam mogao da radim bez kompleks i grča. Da uživam u svom pozivu, radim na sebi i usavršavam se .
