Moćna „Crvena“ na maloj sceni

Predstava „Crvena“u produkciji Grad teatara Budva , po tekstu Džona Logana a u režiji i dramatizaciji Danila Marunovića, ponudila je sinoć tivatskoj pozorišnoj publici iskrenu i snažnu  priču o umjetničkom stvaranju, kompromisima, evoluciji u umjetnosti, odnosu umjetnika prema publici i tržištu, ali i o ljudskoj ranjivosti i strahovima. Debatujući u sokratovskom stilu priču su na sceni, znalački, strasno, sa lakoćom i posvećenošću, ispričali maestralni i iskusni Branislav Lečić i mladi, jednako dobar, Marko Grabež. Scenografija uvaženog umjetnika Dimitrija Popovića i izbor muzike Danila Marunovića su idealno i moćno zaokružili jake teme koje su aktuelne, koliko i univerzalne .

“Premijera ove predstave je priredjena na važnom jubileju, 30. Grad teatru Budva,  u gradu ogrezlom u ekstremnom kiču”, kazao je nakon predstave, reditelj Danilo Marunović. “ Kuriozitet je bio da se na tako važnom pozorišnom festivalu, a u takvom  problematičnom okruženju, postavi komad o Mark Rotku, jednoj velikoj ikoni i borcu za koncept velike umjetnosti koja je potentna , koja mijenja stvari. Da se postavi komad o posljednjoj velikoj gromadi koncepta velikih umjetnika prije nego što će doći pop- art sa svojom novom logikom, populizmom, novim odnosom prema umjetnosti i novim sistemom vrijednosti . Sve to zajedno je simbolično nagovijestilo jednu vrstu rata protiv budvanskog kiča, protiv budvanizacije kao opšteg fenomena. I  kasnije se u Ateljeu 212 „Crvena“  na isti način našla u klinču sa sadašnjim Beogradom,  koji je postao grad jeftinog rialitija i turbo folka, opšte degradacije svih vrijednosti koje poznajemo.Mark Rotk je mračan autor koji komunicira kroz  simbole, emocije, stanja, tragediju a dolaze mladi autori koji umjetnost doživljavaju mnogo relaksiranije, koji koncept umjetnosti sele iz galerijskih prostora na dizajn, konzerve supe, daju novi odnos  prema umjetnosti koji je lakše konzumirati. Zato je generacija pop- artista razbila svoje prehodnike  i brutalno ih izbacila sa scene.

Možda se estradizaciji umjetnosti može stati na put upravo nekim novim populizamom  kada će umjetnost biti masovno konzumirana. Danas se umjetnost seli u elitističke prostore i nije više dostupna svima, već egzistira u izdvojenim prostorima. Zašto ne bismo, kao u vrjeme Pučinija ili Mocarta,  živjeli na način da je svi  konzumiramo a ne samo jedan sloj ljudi„, zaključuje Marunović.