Monografija Zorana Mujbegovića predstavljena u Valjevu

U savršenoj scenografiji prvim snijegom pokrivenog Valjeva, bijelih krovova i brda koja ga okružuju, u sigurnoj toploti podruma tradicionalne kafane „Tri kosa“ predstavljena je jedna morska knjiga, sa školjkom i ribom na naslovnoj strani. Svježe iz štamparije prvi put je javnosti predstavljena monografija slikarskog rada Zorana Mujbegovića u izdanju Matice Boke, odštampana uz pomoć Opštine Tivat i valjevskog preduzeća  „Bosis“. O knjizi su govorili autor monografije Rastko Šejić, pjesnik, esejista i istoričar umjetnosti Aca Vidić, dok se u skladu sa novonastalim odnosima Srbije i Crne Gore video linkom sa Bjelila u Tivtu obratio Željko Komnenović, u ime izdavača.

Zoran Mujbegović rođen je 1950. godine u Beogradu, po majci Sonji poreklom iz porodice Kostić. Akademski je slikar, član ULUS-a od 1975. Objavio je dve zbirke pesama i četiri romana. Objavio je preko 30 knjiga pod pseudonimom Nikostrat Saronski. Bio je glavni i odgovorni urednik izdavačkih kuća Arion, Stilos i Aurora u Beogradu. Održao je preko 50 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je visokih međunarodnih priznanja za urbanizam i dizajn.

Upravo na divljenju na tih „četrdeset i pet godina borbe za umetnost“ je insistirao pesnik Aca Vidić: „Retko se susreće umetnik čiji je kreativni identitet toliko neodređen kao što je to kod Zorana Mujbegovića. Da li je on samo slikar, ili i vizuelni umetnik i propagandni genije, baron Minhauzen u umetnosti (obzirom na njegove brojne identitete), ili jednostavno – umetnik koji je svojim kreativnim potencijalom nastoji da definiše novi identitet sopstvenih umetničih potreba, ali i društva u kome živi, gradova u kojima obitava, institucija sa kojima sarađuje. Od njegove prve samostalne izložbe prošlo je 45 godina. Monografija koja je danas pred nama govori o njegovom slikarskom opusu, ali biografija koja se nalazi na kraju ove knjige nas upućuje da je Zoran Mujbegović mnogo više od toga. On je pre svega radoznali kreativac i veliki radnik kome su razne umetnosti izazov i podsticaj da neprekidno proverava svoje umetničke granice. Iskreno se radujem što je objavljena ova monografija posvećena njegovom radu u kome možemo da se podsetimo ko je Zoran Mujbegović, slikar, ali me ne manje obradovala biografija – svedočanstvo jedne uporne dugogodišnje borbe za umetnost i kreativnost.“

U ime izdavača, Matice Boke, video linkom se obratio Željko Komnenović: „Nalazimo se upravo u Bjelilima, Boka Kotorska, Krtoljski arhipelag, kako ga naziva Zoran Mujbegović – to je ustvari Zoranov „Makondo“, kao kod čuvenog Gabrijela Garsije Markesa, polazište i ishodište čitavog njegovog umjetničkog rada. Još od monografije „Tivatski slikari“, u kojoj je bilo zastupljeno i djelo Zorana Mujbegovića, započeli smo zajedničku avanturu. Zoran je Krtoljanin, potomak čuvene porodice Kostić, odrastao upravo na ovim obalama, išao po ovim sekama, družio se sa ribarima, postao najbolji poznavalac svih vrsta morskih riba, načina ulova i spremanja od svih koje znam. Da li je Zoran Mujbegović Krtoljanin ili Bokelj na privremenom radu u Šumadiji ili je on građanin čitavog svijeta, odgovara knjiga „Pozornica snova“.“

Slikar Zoran Mujbegović, vidno potresen suočavanjem sa sopstvenom monografijom, nije uspeo da održi govor. Zaustio je na temu Krtola, „koje su više nego zavičaj“…

Autor monografije Rastko Šejić izrazio je čast što je kao jedan od rezultata dugogodišnje saradnje sa Zoranom došlo i do ove knjige, koja svojim tehničkim kvalitetom podseća na knjižare najvećih muzeja u svetu i nekadašnju knjižaru „Jugoslavija“ na Terazijama. „Bila je borba napraviti ovu knjigu. Pre svega zato što su Zoranove slike rasute po celom svetu, i bukvalno smo sa svih kontinenata dobijali fotorafije. Sa druge strane, bio je to težak emotivni put i za Zorana, kroz razne mene, sreće i nedaće prošlosti, suočavanje sa sobom kroz tuđi pogled. Sreća je da je Mujbegović čovek širokog duha. Bio je izazov i pisati o Zoranovom slikarstvu pored takvih legendarnih likovnih kritičara, čiji su tekstovi zastupljeni u knjizi, poput Ranka Munitića, Đorđa Kadijevića, Srbe Ignjatovića, Slobodana Novakovića, Izeta Handžića, Zorana Gašija i drugih. Spakovati knjigu u stilu autorove estetike i stvoriti na papiru predmet misterije i lepote, naterati doživljajem na razmišljanje, nadam se da smo uspeli da probudimo interesovanje publike.“